غزل شمارهٔ ۷۳

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ا۷ بیت

ساقی ز کرم نواخت ما راخمخانه بریخت بر سر ما

ما جام و بر آب چون حبابیمدریاب ز ما و ما ز دریا

عشقست که هیچ جا نداردهر جا می جو تو جای بی جا

در دیدهٔ مست ما توان دیدآن نور ولی به چشم بینا

آئینه از او وجود دارداو نیز به آینه هویدا

با شمع جمال او چه باشدپروانهٔ عقل بی سر و پا

رندیم و حریف نعمت اللههرگز نکنیم توبه حاشا

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن اشاره به تجربه‌های عاشقانه و معنوی دارد. ساقی که نماد عشق و کرم است، محبت و نعمت خود را بر سر ما می‌ریزد. ما مانند حباب‌هایی بر روی آب هستیم که در جستجوی دریا (عشق) هستیم. عشق فضایی خاص و بی‌نظیر دارد که قابل توصیف نیست. در چشم‌های مست ما می‌توان نوری را دید که به تنها با چشم‌های بیدار قابل درک است. این نور در آینه وجود دارد و با آن، زیبایی او را می‌توان دید. همچنین، در این جهان پر از شادی و نعمت، ما مانند رندی هستیم که هرگز از این لذت‌ها دست نخواهیم کشید.