غزل شمارهٔ ۷۷
موج است و حباب و آب و دریاهر چار یکی بود بر ما
هم آب و حباب و آب دریادریا داند حقیقت ما
بنگر به یقین که جز یکی نیستهم قطره و جود سیل و دریا
می دانکه حجاب ما هم از ماستما را نبُود حجاب جز ما
بیگانه شوی ز هر دو عالمگر زانکه تو را بود سر ما
تا رسته نگردی از من و ماسید نشوی تو واصل ما