مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
۷۷۹ شعر در این وزن.
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۴بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۰بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۲بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۰۴بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۵۶بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۶۲بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۶۳بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۷۶بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۱۹عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۲بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۶۶بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۷۰بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۱۵بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۸۱بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۹۱بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۰۰قاآنی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶قاآنی » ترکیببندها » شمارهٔ ۱۰ - وله ایضاًقاآنی » قطعات » شمارهٔ ۳۱قاآنی » قطعات » شمارهٔ ۹۲شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۳شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۲شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۳شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۳شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۵شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۲۱شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۸۷شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۹۶شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۰۰شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۳۸شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۹۱شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۸۱شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۹۷شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۲۷شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۵۹شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۳۶شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۰۵شاه نعمتالله ولی » قطعات » قطعهٔ شمارهٔ ۹۷شاه نعمتالله ولی » قطعات » قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۴ملکالشعرا بهار » قصاید » شمارهٔ ۲۴۱ - زبان حال موسولینی دیکتاتور ایتالیا، قبل از فتح حبشهملکالشعرا بهار » قصاید » شمارهٔ ۲۶۹ - گلچین جهانبانیملکالشعرا بهار » غزلیات » شمارهٔ ۳۵ملکالشعرا بهار » غزلیات » شمارهٔ ۷۸ملکالشعرا بهار » غزلیات » شمارهٔ ۸۴ملکالشعرا بهار » غزلیات » شمارهٔ ۹۶صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۴صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۵۸صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۲۷صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۲۸صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۲۹