غزل شمارهٔ ۶۲۱

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: ادارد۷ بیت

هر جا که دکانداریست او مایه ز ما داردخود مفلس بازاری سرمایه کجا دارد

گر درد دلی داری از خود بطلب درمانزیرا که چنان دردی با خویش دوا دارد

دل زنده بود جاوید گر کشته شود در عشقایمن ز فنا باشد چون نور بقا دارد

از نور جمال او روشن شده چشم ماتاریک کجا گردد چون نور خدا دارد

یاری که در این دریا بنشست دمی با ماهر سو که رود آبی از بخشش ما دارد

رندی که وطن دارد در خلوت میخانهگر هر دو سرا نبوَد اندیشه چرا دارد

خوش سلطنتی داریم از بندگی سیداین بنده چنین دولت در هر دو سرا دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نکاتی عمیق درباره عشق و رابطه‌های انسانی می‌پردازد. او می‌گوید هر جا که دکانداری وجود دارد، منابع و دارایی‌هایی از ما نیز در آنجا وجود دارد. همچنین، او به اهمیت درون‌نگری اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر کسی درد یا مشکلی دارد، باید از درون خود به دنبال درمان بگردد. شاعر همچنین به قدرت عشق اشاره کرده و می‌گوید که دل زنده و جاودان است اگر در عشق کشته شود. او بر نور و روشنی که از جمال الهی حاصل می‌شود تأکید می‌کند و بیان می‌کند که وجود این نور تاریکی را از بین می‌برد. در نهایت، شاعر از خوشی سلطنت در بندگی و زندگی در حالتی را توصیف می‌کند که در آن فرد به آرامش و نعمت‌های دو جهان می‌رسد.