غزل شمارهٔ ۳۳۵

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: اتاوست۷ بیت

در آینهٔ عالم تمثال صفات اوستاز روی مسمی بین آن اسم که ذات اوست

سِری که تو را گفتم با عقل مگو ای دلاین راز درون ما بیرون ز جهات اوست

دیریست پر از صورت ترسا بچه ای در ویهر نقش که می بینی معنی منات اوست

این مجلس رندان است ما عاشق سرمستیمجامیست وجود ما باده ز صفات اوست

در دامن درد آویز گر طالب دریائیزیرا که دل مسکین این درد نجات اوست

گر کشته شوم در عشق از مرگ نیندیشمخود مردهٔ درد او زنده به حیات اوست

تکبیر فنا گفتن بر هر چه سوی الله استدر مذهب این سید آغاز صلات اوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف صفات و ذات خداوند می‌پردازد. شاعر در این اثر بیان می‌کند که جهان تجلی و انعکاس صفات الهی است و تمام موجودات به نوعی از او نشأت می‌گیرند. او به دل و عقل می‌گوید که راز وجودی ما فراتر از ظواهر است و در عمق وجودمان قرار دارد. در ادامه، شاعر اشاره دارد که عشق و درد، وسیله‌ای برای نزدیکی به خداوند است و حتی اگر در این مسیر کشته شویم، همچنان به حیات او زنده‌ایم. سرانجام، او با بیان مفهوم فنا و توحید، به اهمیت ذکر خدا و بازگشت به سوی او اشاره می‌کند.