غزل شمارهٔ ۱۱۲۷

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: ورکجاباشیم۷ بیت

میخانه سبیل ماست مخمور کجا باشیمنزدیک خداوندیم ما دور کجا باشیم

از دولت وصل او ما سلطنتی داریماز حضرت آن سلطان مهجور کجا باشیم

تا ناظر او گشتیم منظور همه خلقیمخود بی نظر لطفش منظور کجا باشیم

از نور جمال او روشن شده چشم مابا چشم چنین روشن ما کور کجا باشیم

عرش است مقام ما در فرش کجا گنجیمما زندهٔ جاویدیم در گور کجا باشیم

از علت امکانی دل صحت کلی یافتچون اوست طبیب ما رنجور کجا باشیم

آن سید سرمستان ساقی حریفان استگر باده همی نوشیم معذور کجا باشیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و نزدیکی به خداوند اشاره دارد و بیان می‌کند که همراه با خداوند، هیچ جایی جز در عشق و مستی روحانی ندارند. شاعر به مقام‌های بلند معنوی اشاره می‌کند و می‌گوید که به واسطه‌ی وجود خداوند، با وجود زندگی مادی، روحشان در اعلیٰ مقام‌هاست. او از روشنایی چشم و بصیرت معنوی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که در کنار خداوند باید درستی و کمال را جستجو کرد. همچنین، شاعر به شادی و مستی ناشی از عشق به خداوند و سرباز زدن از دنیا و مادیات اشاره دارد. به طور کلی، شعر به اهمیت ارتباط با خداوند و عشق الهی پرداخته است.