غزل شمارهٔ ۱۱۲۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اباشیم۷ بیت

ما اگر شاه اگر گدا باشیمدر همه حال با خدا باشیم

جمله اسما به ذوق می خوانیماز مسما کجا جدا باشیم

موج و بحریم و عین ما آبستما در این بحر آشنا باشیم

دردمندیم و درد می نوشیمدائما همدم دوا باشیم

غیر او دیگری نمی دانیمعاشق غیر او کجا باشیم

در خرابات رند سرمستیماین چنین بوده ایم تا باشیم

ما چو باشیم بندهٔ سیدبندهٔ دیگری کجا باشیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره ارتباط عمیق انسان با خداوند است. شاعر می‌گوید که مهم نیست در چه شرایطی هستیم (چه شاه باشیم یا گدا)،‌ باید همیشه با خداوند همراه باشیم. او اشاره می‌کند که همه نام‌ها را با عشق و لذت می‌خوانیم و نمی‌توانیم از واقعیت خدا جدا شویم. همچنین، توصیف می‌کند که ما مانند آب در دریا هستیم و در این ارتباط، درد و رنج را می‌پذیریم و همواره با دارو (عشق و کمک خدا) همراه بوده‌ایم. در نهایت، او بر این باور است که عشق به غیر خداوند ممکن نیست و ما باید همواره بنده خداوند باشیم.