ودیعة البدیعه
بخش ۱ - مثنوی ودیعهٔ البدیعه که حزین آن را به تقلید از حدیقهٔ سنایی در هفتاد سالگی سروده استکلّ ما فی الوجود لیس سواهبخش ۲ای رخت در نقاب اسماییبخش ۳جبهه با سجده داشت عهد درستبخش ۴آنکه بعد از نبی، وصیّ و ولی ستبخش ۵چون ز من پیش، خواجهٔ عارفبخش ۶حق ز ادراک خلق مستور استبخش ۷ﭼﻮﻥ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﻪ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻧﺮﺳﺪبخش ۸بر حقایق در وجود گشودبخش ۹صورت از عارض است بر مرآتبخش ۱۰هستی بر مقیدات از حقبخش ۱۱گر به هستی نظر کند عارفبخش ۱۲بسته بودم زبان ولی ناچاربخش ۱۳می نیارد عدم شود موجودبخش ۱۴هر حقیقت که برگشود جمالبخش ۱۵در مراتب اصول موجوداتبخش ۱۶هستی از غیب خویش و از اطلاقبخش ۱۷پس نماید عروج را آهنگبخش ۱۸نور ارواح و عالم اجسادبخش ۱۹ای خدای بلندی و پستیبخش ۲۰عارفان چون دم از لقا زده اندبخش ۲۱هر که خواهد در انفس و آفاقبخش ۲۲اشرف و احسن صحف، قرآنبخش ۲۳فی الوجود الّذی هو المالکبخش ۲۴در بدایت چو سر بود نشآتبخش ۲۵گفته یزدان سه فرقه است بشربخش ۲۶سرور آگهان هر دو سرابخش ۲۷هرچه ادراک آن حواس کندبخش ۲۸غفلت از خویش داشت بی خبرتبخش ۲۹هست میزان عبارت از معیاربخش ۳۰ز ابتدای حدوث خود انسانبخش ۳۱آخرت جنّت است یا نار استبخش ۳۲کامل افتد چو جوهر انسانبخش ۳۳سبب اختلاف در ادیانبخش ۳۴مهبط وحی، مصطفی فرمودبخش ۳۵چونکه ایمان و کفر اقسام استبخش ۳۶ذکر مستضعفین در استثنابخش ۳۷هست بر فسق، حمل کفر سزایبخش ۳۸ای نوازندهٔ دل رنجوربخش ۳۹سر همّت فشانیی که بجاستبخش ۴۰یاد می آیدم ز عهد پدربخش ۴۱شکر لله که هفته ای مهلت