بخش ۲۲
اشرف و احسن صحف، قرآنمی نماید ادای حق بیان
ما نماینده ایم، اسما راهمه ذات و صفات اشیا را
از تقیّد گرفته تا اطلاقدر مزایای انفس و آفاق
تا شود روشن این که آنچه عیانشده در دیده های دیده وران
ذات حق است در مظاهر خویشجلوه فرمای نور باهر خویش
شاهد نور، نور بس باشددیده را این ظهور بس باشد
چون دمید آفتاب، شک چه بود؟زر خورشید را محک چه بود؟
او شناسندهٔ عیار خود استاین انها کار کسی ست، کار خود است
لیک از آنجا که شد احاطه مناطچاره نبود محیط را ز محاط
جز بدینسان، لقای اوست محالذاتش از این و آن بود متعال
گفته زین رو، که هر طرف به نگاهقد تولّوا فَثَّمَ وَجهُ الله