قافیهٔ «ستند»
۴۰ شعر با این قافیه.
سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۶انوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۰هاتف اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲شیخ بهایی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹انوری » دیوان اشعار » مقطعات » شمارهٔ ۲۰۷ - شراب خواهدانوری » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۰اوحدی مراغهای » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۱اقبال لاهوری » پیام مشرق » بخش ۱۲۰ - حکیمان گرچه صد پیکر شکستنداقبال لاهوری » زبور عجم » بخش ۱۰۳ - بیا که خاوریان نقش تازهای بستنداقبال لاهوری » ارمغان حجاز » بخش ۲۳۹ - خنک مردان که سحر او شکستندبیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۵۹بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶۰بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶۱عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۴صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۹۱صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۹۲صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۰۳صائب » دیوان اشعار » متفرقات » شمارهٔ ۴۳۷امیر معزی » رباعیات » شمارهٔ ۸۰حکیم نزاری » غزلیات » شمارهٔ ۵۳۷کمالالدین اسماعیل » رباعیات » شمارهٔ ۳۳۵قدسی مشهدی » رباعیات » شمارهٔ ۲۷۲جامی » دیوان اشعار » فاتحة الشباب » غزلیات » شمارهٔ ۲۸۰جامی » دیوان اشعار » فاتحة الشباب » غزلیات » شمارهٔ ۲۸۱جامی » دیوان اشعار » فاتحة الشباب » رباعیات » شمارهٔ ۱۳۹حسین خوارزمی » دیوان اشعار » غزلیات، قصاید و قطعات » شمارهٔ ۱۰۰اسیری لاهیجی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۳۰جمالالدین عبدالرزاق » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵۷اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات » شمارهٔ ۸۰اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه » شمارهٔ ۷۱آشفتهٔ شیرازی » غزلیات » شمارهٔ ۳۴۹آشفتهٔ شیرازی » غزلیات » شمارهٔ ۴۱۹آشفتهٔ شیرازی » غزلیات » شمارهٔ ۴۹۱سلیم تهرانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۵۹فرخی یزدی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۴۹ - در مورد وثوقالدولهسحاب اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۱۹جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶۰۹آذر بیگدلی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۷مشتاق اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۳نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۲