شمارهٔ ۶۰۹
چو زلف خویش چرا عهد یار بشکستندچرا به تیغ جفا جان خستگان خستند
ز محنت شب هجران و اشتیاق وصالبه چشم حسرت ما راه خواب دربستند
قسم به روی چو خورشید تو که هشیارانبه بوی زلف تو جانا هنوز سرمستند
به چشم دوست که یاران خشم رفتهٔ مابه شکل ابروی دلدار باز پیوستند
سرم برفت ز سودای عاشقان رُخشهمیشه داغ غم عشق دوست بربستند
فدای روی تو کردند ای صنم دل و جاناز آن جهت ز غم روزگار وارستند
نمیرود ز خیالم دمی که مردم چشممدام دیدهٔ جان در جمال او بستند
از آتش غم عشقت که در جهان افتادکنون ز باد هوایت چو خاک ره پستند