شمارهٔ ۷۷

قافیه: ستند۵ بیت

نخست کاش در خانقاه می بستندکه شیخ شهر نداند که صوفیان مستند

صبا ز من بحریفان زیردست آزاربگو که: کارکنان فلک، زبردستند

جدا ز بزم تو مردم، خلاف آن یارانکه در جدایی هم، صبر می توانستند

کجا رواست که دلهای دوستان شکنی؟!باین گناه که بستند عهد و نشکستند!

بود بحشر جز آذر هزار کشته تو راگر از تو او نکند شکوه، دیگران هستند!

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از آرزو می‌کند که در خانقاه (محل عبادت صوفیان) او را پنهان کنند تا شیخ شهر از حالی که صوفیان دارند، بی‌خبر بماند. او به محبوبش می‌گوید که به دوستانش بگوید فلک (آسمان) بر آنها مسلط است. همچنین شاعر از جدایی و دوری از دوستان صحبت می‌کند و به مشکلات ناشی از این جدایی اشاره می‌نماید. او تاکید می‌کند که نباید دل‌های دوستان را شکست و به یاد می‌آورد که در روز قیامت، اگر از گناهان خود شکایتی نکند، دیگران گواه بر خطاهای او خواهند بود.