الباب العاشر فی سبب تصنیف الکتاب و بیان کتابة هذا الکتاب رعایة لذوی الالباب
بخش ۱ - در عذر گویدبخش ۲ - اندر خط و قلم و کاغذ و خاطر گویدبخش ۳ - فی حسب حاله و بیان احواله و سبب احترازه من اهل الدّنیا وانزوائه و تجریده منالخلائق و سبب تصنیف هذاالکتاببخش ۴ - فی افتخار نفسه علی اهل عصرهبخش ۵ - فی بیان حاله و حسب احواله رحمةاللّٰه علیهبخش ۶ - فصل اندر ضعف و پیریبخش ۷ - فصل اندر تبدیل حالبخش ۸ - التمثّل فیالاجتهادبخش ۹ - در رهایی جستن جان گوید از تنبخش ۱۰ - اندر تفضیل سخن خویش گویدبخش ۱۱ - اندر مدح خواجهٔ عمید احمدبن مسعود تیشه و وصف حال خانهای گوید که از جهت حکیم سنایی کرده بود و اسباب مهیّا گردانیدهبخش ۱۲ - یمدح الشیخ الامام جمالالدّین فخرالاسلام تاج الخطباء احمدبن محمّدالملقّب بالحذوربخش ۱۳ - در قناعت و انزوای خویش گویدبخش ۱۴ - فیالقناعةبخش ۱۵ - حکایتبخش ۱۶ - التمثیلبخش ۱۷ - حکایتبخش ۱۸ - در صفت خلوت و تنهایی گویدبخش ۱۹ - در وصف بیطمعی و خویشتنداری خود گویدبخش ۲۰ - اندر افتخار خویش فرمایدبخش ۲۱ - اندر ضعف خویش گویدبخش ۲۲ - اندر بد دلی خویش گویدبخش ۲۳ - حکایتبخش ۲۴ - فی ذمالجهال والناصحین لهمبخش ۲۵ - حکایتبخش ۲۶ - در شرع و شعر گویدبخش ۲۷ - کتاب کتبه الی بغداد مع نسخة تصنیفه انفذه عند الامام الاجل الاوحد برهانالدّین ابیالحسن علیبن ناصر الغزنوی یعرف به بریانگر