بخش ۲۰ - اندر افتخار خویش فرماید

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)۱۷ بیت

ذم شنیدی ز مرغ عیسی‌رومدحم اکنون ز آفتاب شنو

گرچه چون من سخنگزاری نیستبهتر از شاه گوش داری نیست

ورچه زین به سخن گزارد شاهچشم دارم که گوش دارد شاه

خود چه گویم که در سپید و سیاهنیک دانم که نیک داند شاه

همچو شمس است شعر من تابانلیک جرمش در آسمان پنهان

مثلّ مادح تو چون جانستفعل پیدا و ذات پنهانست

نافه و نحل و پیله را مانمکه ز پیدا بهست پنهانم

مه که خورشید را برو بندندچون جدا گشت ازو برو خندند

بر کهی کز مهان نهان باشدگر بخندند جای آن باشد

باشد از دور خوش به گوش مجازاز من آوازه وز دهل آواز

خاصه سست و ضعیفم و والهچون دل نافه و تن ناقه

چون نباشد بر اوج گردون مهپس عُطارد همیشه تنها به

همچو ابرم ز دست مشتی گلآب در چشم و آتش اندر دل

آب و آتش ز دیده و دل منغرقه دارد همیشه منزل من

باد در زیر امر و فرمانتملک هم گوشهٔ سلیمانت

عقل و فرهنگ و جود دین تو بادنقش جاوید بر نگین تو باد

آفریننده باد یار تراکافرید او بزرگوار ترا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش و ذم سخنان و ویژگی‌های شاه پرداخته است. او اعتراف می‌کند که با وجود نیکو بودن شعرش، ممکن است از دید برخی پنهان بماند. شاعر خود را مانند خورشید و شعرش را تابناک می‌داند، اما به خاطر وجود مشکلات و موانع، نمی‌تواند به راحتی درخشندگی‌اش را نشان دهد. همچنین، او احساس می‌کند که وجودش به مانند یک گل است که در زیر فشار مشکلات، با آب و آتش درونش دست و پنجه نرم می‌کند. در نهایت، شاعر سرودهایی به درگاه الهی و صفات خوب شاه تقدیم می‌کند و از او می‌خواهد که برکاتی به او عطا کند.