بخش ۱۳ - در قناعت و انزوای خویش گوید

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)۷ بیت

ای که در زیر طبع گردونیچند گویی مرا که از دونی

با چنین گنج در چنین گنجیچه گنه گنج را تو ناگنجی

رنج با گنج و زحمت نااهلچون بریدی طمع ترا شد سهل

زحمت خود ز اهل عصر بکاههرچه خواهی ز خالق خودخواه

خلق را جمله صورتی انگارهیچی از هیچ خلق طمع مدار

جُرم من اندرین چه می‌دانیچون بدیدی کمال نادانی

نرسد در ولایت دل خویشهیچ بی‌حوصله به حاصل خویش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به فردی که زیر تاثیر دنیا و مادیات است، تذکر می‌دهد که به جای نگرانی از وضعیت خود و سرزنش دیگران، باید به گنجینه واقعی درون خود توجه کند. او می‌گوید که اگر به زحمت و رنج دست زدن، در نهایت به نتیجه دلخواه نخواهد رسید و بهتر است که از خالق خود بخواهد و از مردم توقع نداشته باشد. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هیچ با ارزش یا کمالی از جایی غیر از خود فرد به دست نمی‌آید و افراد نباید به چیزهای بی‌ارزش دل ببندند. به طور کلی، پیام این شعر دعوت به خودشناسی و اتکا به توانایی‌های درونی است.