باب سوم در عشق و مستی و شور
بخش ۱ - سرآغازخوشا وقت شوریدگان غمشبخش ۲ - تقریر عشق مجازی و قوت آنتو را عشقِ همچون خودی ز آب و گلبخش ۳ - در محبت روحانیچو عشقی که بنیاد آن بر هواستبخش ۴ - حکایت در معنی تحمل محب صادقشنیدم که وقتی گدازاده‌ایبخش ۵ - حکایت در معنی اهل محبتشنیدم که بر لحن خنیاگریبخش ۶ - حکایت در معنی غلبه وجد و سلطنت عشقیکی شاهدی در سمرقند داشتبخش ۷ - حکایت در فدا شدن اهل محبت و غنیمت شمردنیکی تشنه می‌گفت و جان می‌سپردبخش ۸ - حکایت صبر و ثبات روندگانچنین نقل دارم ز مردان راهبخش ۹ - حکایتشنیدم که پیری شبی زنده داشتبخش ۱۰ - حکایتیکی در نشابور دانی چه گفتبخش ۱۱ - حکایت در صبر بر جفای آن که از او صبر نتوان کردشکایت کند نوعروسی جوانبخش ۱۲ - حکایتطبیبی پری‌چهره در مرو بودبخش ۱۳ - حکایت در معنی استیلای عشق بر عقلیکی پنجهٔ آهنین راست کردبخش ۱۴ - حکایت در معنی عزت محبوب در نظر محبمیان دو عم زاده وصلت فتادبخش ۱۵ - حکایت مجنون و صدق محبت اوبه مجنون کسی گفت کای نیک پیبخش ۱۶ - حکایت سلطان محمود و سیرت ایازیکی خرده بر شاه غزنین گرفتبخش ۱۷ - حکایتقضا را من و پیری از فاریاببخش ۱۸ - گفتار در معنی فنای موجودات در معرض وجود باریره عقل جز پیچ بر پیچ نیستبخش ۱۹ - حکایت دهقان در لشکر سلطانرئیس دهی با پسر در رهیبخش ۲۰ - حکایتثنا گفت بر سعد زنگی کسیبخش ۲۱ - حکایت صاحب نظر پارسایکی را چو من دل به دست کسیبخش ۲۲ - گفتار اندر سماع اهل دل و تقریر حق و باطل آناگر مردِ عشقی کمِ خویش گیربخش ۲۳ - حکایتشکر لب جوانی نی آموختیبخش ۲۴ - حکایت پروانه و صدق محبت اوکسی گفت پروانه را کای حقیربخش ۲۵ - مخاطبه شمع و پروانهشبی یاد دارم که چشمم نخفت