باب اول در عدل و تدبیر و رای
بخش ۱ - سرآغازبخش ۲ - حکایت در تدبیر و تأخیر در سیاستبخش ۳ - گفتار اندر بخشایش بر ضعیفانبخش ۴ - در معنی شفقت بر حال رعیتبخش ۵ - حکایت در شناختن دوست و دشمن رابخش ۶ - گفتار اندر نظر در حق رعیت مظلومبخش ۷ - هم در این معنیبخش ۸ - حکایت در معنی شفقتبخش ۹ - حکایت اتابک تکلهبخش ۱۰ - حکایت ملک روم با دانشمندبخش ۱۱ - حکایت مرزبان ستمگار با زاهدبخش ۱۲ - گفتار اندر نگه داشتن خاطر درویشانبخش ۱۳ - حکایت در معنی رحمت با ناتوانان در حال تواناییبخش ۱۴ - حکایتبخش ۱۵ - اندر معنی عدل و ظلم و ثمرهٔ آنبخش ۱۶ - حکایت برادران ظالم و عادل و عاقبت ایشانبخش ۱۷ - صفت جمعیت اوقات درویشان راضیبخش ۱۸ - حکایت عابد و استخوان پوسیدهبخش ۱۹ - گفتار اندر نکوکاری و بدکاری و عاقبت آنهابخش ۲۰ - حکایت شحنه مردم آزاربخش ۲۱ - حکایت حجاج یوسفبخش ۲۲ - در نواخت رعیت و رحمت بر افتادگانبخش ۲۳ - حکایت در این معنیبخش ۲۴ - گفتار اندر بیوفائی دنیابخش ۲۵ - در تغیر روزگار و انتقال مملکتبخش ۲۶ - حکایت قزل ارسلان با دانشمندبخش ۲۷ - حکایتبخش ۲۸ - حکایت پادشاه غور با روستاییبخش ۲۹ - حکایت مأمون با کنیزکبخش ۳۰ - حکایت درویش صادق و پادشاه بیدادگربخش ۳۱ - حکایت زورآزمای تنگدستبخش ۳۲ - حکایت در معنی خاموشی از نصیحت کسی که پند نپذیردبخش ۳۳ - گفتار اندر رای و تدبیر ملک و لشکرکشیبخش ۳۴ - گفتار اندر نواخت لشکریان در حالت امنبخش ۳۵ - گفتار اندر تقویت مردان کار آزمودهبخش ۳۶ - گفتار اندر دلداری هنرمندانبخش ۳۷ - گفتار اندر حذر کردن از دشمنانبخش ۳۸ - گفتار اندر دفع دشمن به رای و تدبیربخش ۳۹ - گفتار اندر ملاطفت با دشمن از روی عاقبت اندیشیبخش ۴۰ - گفتار اندر حذر از دشمنی که در طاعت آیدبخش ۴۱ - گفتار اندر پوشیدن راز خویش