فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
۵٬۷۳۱ شعر در این وزن.
نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۴۶نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۵۰نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۴۱نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۷ - این قصیده در وقت عزیمت مکه در احمدآباد گجرات در ایام فتح قلعه جونه در مدح نواب محمد عزیز اعظم خان کوکه وارد گردیده استنظیری نیشابوری » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۱۴ - ایضا در مدح صاحبی ابوالفتح بهادر عبدالرحیم خان بن بیرام خان واقعستنظیری نیشابوری » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۲۰ - ایضا در مدح ابوالفتح بهادر عبدالرحیم خان در عید فطر گفته شدهنظیری نیشابوری » دیوان اشعار » ترکیبات » شمارهٔ ۸ - در راه مکه مکرمهواعظ قزوینی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۳واعظ قزوینی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۸واعظ قزوینی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۸۶واعظ قزوینی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۴۴واعظ قزوینی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۵۳واعظ قزوینی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۴۷واعظ قزوینی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۴ - وصف بهار و ستایش شاه حیدر نسب ایران، حارس کشور دین شاه سلیمان صفویواعظ قزوینی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۱۵ - در مذمت ابنای روزگار و مدحت امام همام حضرت موسی کاظم «ع »واعظ قزوینی » دیوان اشعار » مقطعات » شمارهٔ ۶ - در ستایش صدر اعظم و بث الشکوی و آفرین شاه عباس ثانیواعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۱واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۶۰واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۶۲واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۱۰۷واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۱۲۴واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۱۳۳واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۱۴۵واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۱۸۳واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۱۹۰واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۲۰۸واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۲۰۹واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۲۲۲واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۲۳۳واعظ قزوینی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۲۴۲امامی هروی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۰