شمارهٔ ۵۴۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انستکهتو۵ بیت

غم می‌رمد، ز پیچش زلف سیاه تودل کوچه می‌دهد، به خدنگ نگاه تو

از بس که نازک است ترا چهره، می‌کندخطّ نرسته پردگی روی ماه تو

مژگان دلکش تو عبث خم نگشته استدزدیده است سر ز خدنگ نگاه تو

نتوان نهاد پای طلب از ادب به خاکسر داده‌اند بس که عزیزان به راه تو

امشب گشایشی نبود چشم صبح راواعظ گرفته اوج مگر دود آه تو؟!

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از غمی که از زیبایی و زلف سیاه معشوق می‌چشد صحبت می‌کند و می‌گوید که نگاه او دل را به خود جلب می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که چهره معشوق به‌قدری نازک و زیباست که هر خطی بر آن، مانند پرده‌داری بر ماه جلوه می‌کند. مژگان دلکش او نیز به‌نوعی در گمان رفته و دل را از سرقت نگاهش بی‌خبر نگه‌داشته است. شاعر می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند به خواسته‌هایش از ادب و احترام بی‌احترامی کند و بیشتر افراد به‌خاطر عشق به او سرسپرده‌اند. در پایان، به وضعیتی اشاره می‌کند که شب به انتها رسیده اما صبح هنوز گشایش نیافته، گویا از غم و درد نگاه معشوق ستاره دلشکسته‌اش خاموش است.