شمارهٔ ۵۹

۲۴ بیت

از توام با همه حسرت نه سراغی نه صفائیبر منت با همه رحمت نه عبوری نه عطائی

ندهی بار به خویشم نه به سروقت من آئیمن ندانستم از اول که تو بی مهر و وفائی

عهد نابستن از آن به که ببندی ونپائی

توبه از جان و سری چو از سرو جان دل به تو دادمای مراد سر و جان چون نکند دل ز تو یادم

من بر آن سر که بودجان به تو خوش دل به تو شادممردمان منع کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرائی

بی تو در کنج غم ای پشت به خویش ای به تو رویمگاهی از غم بخروشم گهی از درد بمویم

بارها با دل غمگین که به جان غم همه زویمگفته بودم چو بیائی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیائی

دولت وصل تو جوئیم همه هجر نصیبانروز عمر همه بی صبح رخت شام غریبان

سال و مه با طلب کوی توام دست و گریبانحلقه بر در نتوانم زدن از بیم رقیبان

این توانم که بیایم به محلت به گدائی

کس نبیند چو توئی غرقه به خون کردن و کشتنخشک لب برطرف بادیه خون خوردن و کشتن

ترسمت باز از این چرخ نگون مردن و کشتنشمع را باید ازین خانه برون بردن و کشتن

تا که همسایه نداند که تو در خانه مائی

حسرت یثرب و هجر حرم و غصب امامتمحشر قتلگه و آن همه غوغا و غرامت

رنج کوفه غم شام آن دگر آشوب و قیامتعشق و درویشی و انگشت نمائی و ملامت

همه سهل است تحمل نکنم بار جدائی

از گذرگاه جمالت نظر آن سوی نبیندحاصلم چیست چو از باغ گلت بوی نبیند

در دو کیهان به جز از چشم خداجوی نبیندپرده بردار که بیگانه خود آن روی نبیند

تو بزرگی و در آئینه کوچک ننمائی

جاودان بال و پرم کاش به بند تو بریزدبو به ما مهر دل صید پسند تو بخیزد

مرغ یغما چه که با دام بلند تو ستیزدسعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد

تا بدانست که در قید تو خوشتر که رهائی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حسرت و دلتنگی شاعر است که به دلیل عدم توجه و محبت معشوقش رنج می‌کشد. او از بی‌وفایی معشوق گله‌مند است و احساس می‌کند که زندگی بدون او پر از غم و درد است. شاعر به یاد لحظات خوشی که با معشوقش داشته، افسوس می‌خورد و به شدت از جدایی و دوری رنج می‌برد. او می‌خواهد به معشوقش نزدیک شود و در عین حال نگرانی از رقیبان و مشکلات را نیز بیان می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که رهایی از این عشق برای او خوشتر از قید آن نیست، زیرا عشق به معشوقش برای او بسیار ارزشمند و شیرین است.