شمارهٔ ۵۸
نه ز آسمان توجه نه زاختر اعتنائینه ز دوستان حمیت نه ز دشمنان حیائی
من بی امیر و لشکر کیم اندرین معسکرحشم بلا ز پیشی سپه غم از قفائی
به جز از خدنگ پران به جز از وعید کشتننه سفیر مهربانی نه پیام آشنائی
ز نجات دست کوته به هلاک پای محکمبد و نیک را به سر بر نرود چنین قضائی
زجگر گداز پیکان دهد ار امان زمانهکشد آسمان به خونم زسنان سینه خائی
چه قساوت است یارب که تنی ز صد هزاراننشنید التماسم که نگفت مرحبائی
به من از در مصیبت به ستم مصاف پیماچو ستاره سخت روئی چو سپهر سست رائی
نه ز سیر مهر مهلت نه ز خیل کین مداراچکنم اگر نجویم به شهادت التجائی
نزند بر آتش آبی لب خشک تشنگان راچه تفاوت آنکه دارم مژه محیط زائی
نه پرند خیره کش را زگلویم انحرافیبه دل شکسته بالم نه خدنگ را خطائی
به دلم ز خیل انده، به رهم ز فوج دشمننفسی و رستخیزی قدمی و کربلائی
پس مرگ پیش پویان ز حیات تن به جانمز تامل تو خون شد دلم ای اجل کجائی
نفسی غم اعادی، دمی انده احبازندم همی ز هر سو، الم دگر صلائی
به مفاخرت چو یغما سر عجز نه بر آن دردرجات سربلندی بست این که خاک پائی