شمارهٔ ۵۶

۲۴ بیت

پس از مرگ تو گیتی جاودانیواویلا واویلا صد واویلا

سیه پوشد به مرگ زندگانیواویلا واویلا صد واویلا

تو محمل بسته زین خونخواره منزلواویلا من از دنبال محمل

خروشان چون درای کاروانیواویلا واویلا صد واویلا

به غیر از جعد مشکین گیسوانتواویلا که از خون ارغوانت

کسی سنبل ندیده ارغوانیواویلا واویلا صد واویلا

گذشت این تیر زهر آلوده پیکانواویلا مرا از جوشن جان

فغان ای آسمان زین شق کمانیواویلا واویلا صد واویلا

بهار هستیت از باد گستاخواویلا فرو بارید از شاخ

نچیده یک گل از باغ جوانیواویلا واویلا صد واویلا

سپاه کوفه و شام از چپ و راستواویلا پی یغما چو برخاست

عزا شد انس و جان را شادمانیواویلا واویلا صد واویلا

چرا چون چنگ نخروشم کز ایامواویلا ترا در حجله کام

سرود ناله شد صوت اغانیواویلا واویلا صد واویلا

اگر خود زعفران را خنده زایدواویلا چرا گریه فزاید

مرا دیدن به چهر زعفرانیواویلا واویلا صد واویلا

غمت زد ای غمت ماتم جهان راواویلا زمین و آسمان را

صلای سوگ و سوگ جاودانیواویلا واویلا صد واویلا

مرا بعد از تو سوری سوگ فرجامواویلا فراهم ساخت ایام

سرایم با نوای نوحه خوانیواویلا واویلا صد واویلا

جبین دف سینه طبل افغان چغانهواویلا ره ماتم ترانه

خروش غم سرود شادمانیواویلا واویلا صد واویلا

کرا شد جز تو کشته خاک هامونواویلا کفن آغشته در خون

قبای عیش و تخت کامرانیواویلا واویلا صد واویلا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عزاداری و سوگواری پس از مرگ یک عزیز می‌پردازد. شاعر با صدای بلند و ناله‌های مکرر «واویلا» احساس عمیق حزن و اندوه خود را ابراز می‌کند. او به حس دردناکی که بر اثر فقدان آن شخص به وجود آمده اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی دیگر به رنگ سیاه و غم‌آلود درآمده است. شاعر نام و زیبایی‌های آن عزیز را به یاد می‌آورد و از عدم توانایی در ادامه زندگی بدون او سخن می‌گوید. همچنین اشاره‌هایی به مصائب بیشتری که بر اثر این فقدان بر او تحمیل شده، وجود دارد. در کل، این شعر تجلی عمق غم و سوگ انسانی است که در فقدان معشوق خود به سر می‌برد.