شمارهٔ ۴۳

۲۲ بیت

می رسد خشک لب از شط فرات اکبر مننوجوان اکبر من

سیلانی بکن ای چشمه چشم تر مننوجوان اکبر من

کسوتِ عمرِ تو تا این خُمِ فیروزه نگون،لعلی آورد به خون

گیتی از نیل عزا ساخت سیه معجر مننوجوان اکبر من

تا ابد داغ تو ای زاده آزاده نهادنتوان برد زیاد

از ازل کاش نمی زاد مرا مادر مننوجوان اکبر من

تا ز شست ستم خصم خدنگ افکن توشد مشبک تن تو

بیخت پرویزن غم خاک عزا بر سر مننوجوان اکبر من

کرد تا لطمه باد اجل ای نخل جوانباغ عمر تو خزان

ریخت از شاخ طراوات همه برگ و برمننوجوان اکبر من

دولت سوگ توام ای شه اقلیم بهاخسروی کرد عطا

سینه طبل است و علم آه و الم لشکر مننوجوان اکبر من

چرخ کز داغ غمت سوخت بر آتش چوخسمتا به دامانت رسم

کاش بر باد دهد توده خاکستر مننوجوان اکبر من

تا تهی جام باقیات ز مدار مه و مهردور مینای سپهر

ساخت لبریز ز خوناب جگر ساغر مننوجوان اکبر من

تا مه روی تو ای بدر عرب شمس عراقخورد آسیب محاق

تیره شد روز پدر گشت سیه اختر مننوجوان اکبر من

بر به شاخ ارم ای باز همایون فر و فالتا گشودی پر و بال

ریخت در دام حوادث همه بال و پر مننوجوان اکبر من

گر بر این باطله یغما کرم شبه رسولنکشد خط قبول

خاک بر فرق من و کلک من و دفتر مننوجوان اکبر من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عواطف غم‌انگیز و سوگ شاعر در مورد شخصیت نوجوانی به نام اکبر می‌پردازد. شاعر از کمبود آب و خشک‌سالی لب‌های اکبر می‌نالد و به یاد دوران جوانی او می‌افتد. او داغ و درد فقدان اکبر را در دل دارد و احساس می‌کند که هیچ‌گاه نمی‌تواند این درد را فراموش کند. در ادامه، شاعر به قطع شدن زندگی و جوانی اکبر اشاره می‌کند و از ستم‌ریزان و دشمنان او متأثر است. او همچنین به شکست و زوال عمر و عدم رسیدگی به آرزوهای اکبر اشاره کرده و از آتش داغ سوگ خود می‌گوید. به طور کلی، شعر تصویری از اندوه و مصیبت ناشی از از دست دادن یک شخصیت جوان و با ارزش را به تصویر می‌کشد.