شمارهٔ ۳۰

۱۰ بیت

ای شمر شرمی از خدا خنجر مکش خنجر مکشآزرمی از روز جزا خنجر مکش خنجر مکش

نخل بلندش سرنگون زین سمندش واژگونسر خاک ره تن غرق خون خنجر مکش خنجر مکش

آخر چه خیزد روسیه از کشتن این بی گنهمفکن سرش بر خاک ره خنجر مکش خنجر مکش

مژگان نمناکش نگر رخسار پر خاکش نگراندام صد چاکش نگر خنجر مکش خنجر مکش

زخم تنش زانجم فزون وز چرخش اختر سرنگونکارش به کام چرخ دون خنجر مکش خنجر مکش

شد سر به سر ربع و دمن از خون او وزاشک منبحر نجف کان یمن خنجر مکش خنجر مکش

رخشش ز پویه سست پی میدان هستی کرده طیتن چاک چاک از تیر ونی خنجر مکش خنجر مکش

مطلوب اگر سیم است وزر مقصود اگر جان است و سرمالم هبا خونم هدر خنجر مکش خنجر مکش

گیتی به کینش تاخته چرخش به خاک انداختهایام کارش ساخته خنجر مکش خنجر مکش

لب خشک و مژگان پرنمش عطشان به لب بر خاتمشوز زندگی آخر دمش خنجر مکش خنجر مکش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به شدت به مظلومیت و ستمی که بر یک بی‌گناه رفته است، معترض است. شاعر به فردی به نام شمر می‌گوید که از خدا شرم کند و دست به کشتن این بی‌گناه نزند. او به وضعیت نخل بلند و سرنگون و نیز زخم‌های بدن شهید اشاره می‌کند. شاعر از ظلم و جنایت‌ها و تأثیرات آن بر زندگی مردم صحبت می‌کند و اظهار می‌کند که حتی اگر غرض از کشتن مال و منال باشد، جان و خون او ارزش بیشتری دارد. در نهایت، شاعر به ناامیدی و خشکی لب و تشنگی اشاره می‌کند و از شمر می‌خواهد که خنجر را نکشد. شعر به طور کلی نمایانگر رنج، مظلومیت و تسلیم ناپذیری در برابر ظلم است.