شمارهٔ ۲۴
در عزایت چکنم گر نکنم خاک به سرزین مصیبت چه خورم گر نخورم خون جگر
تو به فردوس برین تاخته گلگون نشاطمن سوی شام الم بسته به غم بار سفر
ماند اکنون که دل از دولت و صلت محرومماند اکنون که ز چهر تو جدا دیده تر
چه برم گر نبرم مژده وصلت به روانچه دهم گر ندهم وعده رویت به نظر
خیل انصار ترا تن به زمین سر به سنانآل اطهار ترا دل به تعب جان به خطر
چکنم گر نکنم شکوه زپیکار قضاچه زنم گر نزنم ناله ز بیداد قدر
پور بیمار ترا پای به زنجیر دروندخت افکار ترا روی برون از معجر
زین تحکم چه زنم گر نزنم دست به رویزین تهتک چه درم گر ندرم جامه به بر
پیکر چاک تو بر خاک همی زان لب خشکآتش جان تو بر باد از آن دیده تر
چه فروزم نفروزم همه کانون ز روانچه تراوم نتراوم همه دریا زبصر
آل اطهار ترا بر سر معموره عبورحرم عز ترا در بن ویرانه مقر
چه زنم گر نزنم بر به ثری سقف سپهرچه برم گر به ثریا نبرم خاک گذر
قاسر جان و جهان عاقله کون و مکانبرد از کون و مکان جان جهان رخت به در
چکنم گر نکنم جان و جهان شیب و فرازچکنم گر نکنم کون و مکان زیر و زبر
تیغ بهمن به بر و پهلوی تو نیزه گذارجان یغما به تن و سینه تو خاک سپر
زین تغافل چه کشم گر نکشم دشنه به دلزین تغابن چه کنم گر نکنم خاک به سر