شمارهٔ ۲۳
ای ز بی آب لبت چشمی و هفتاد شمروی ز پرتاب دلت آهی و صد چرخ شرر
سر تو بر تن نی ای همه را چاک به تنتن تو بر سر خاک ای همه را خاک به سر
مهر سیمای تو را گرد قمر گرد کسوفسرو بالای ترا جامه کفن بر پیکر
چه نهم گر ننهم چهره اندوه به خاکچه زنم گر نزنم جامه جان چاک ببر
چو از صروف فلکت ماه در آمد به محاقچو از مدار قمرت مهر فرو شد به مدر
چکنم گر نکنم فرش زمین عرش سپهرچه برم گر نبرم گرد زمین بر اختر
خنجر حادثه را در دل پاک تو درنگناوک صارفه را بر تن چاک تو گذر
چکنم تیر بلا را نکنم دیده نشانچکنم تیغ الم را نکنم سینه سپر
آسمان خوان تو آراست چو از پاره دلروزگار آب تو پرداخت چو از دیده تر
چکشم گر نکشم مشربه از سیل سرشکچه نهم گر ننهم مائده از لخت جگر
آفتاب سر پر نور تو بر خاک تنورآتشین طلعت رخشای تو در خاکستر
چه نهم گر ننهم خاک مصیبت بالینچکنم گر نکنم آتش حرمان بستر
عرشیان را چه زنم گر نزنم سنگ ببالفرشیان را چه نهم گر ننهم بند به پر
تن بهمن اگر اقبال کند بی تو به جانجان یغما اگر اهمال کند با تو به زر
چه دهم فتوی حتم ار ندهم مالش هباچکنم حکم صریح ار نکنم خونش هدر