شمارهٔ ۲۰

۲۰ بیت

آن خدیو چار بالش صدر هفت ایوان چه شدذوالجناح ای ذوالجناح

خسرو دنیا و دین سلطان انس و جان چه شدذوالجناح ای ذوالجناح

پروریدت سالها تا کش چنین روز ای دریغوارهی از تیر وتیغ

بی وفا اسبی سپاس آن همه احسان چه شدذوالجناح ای ذوالجناح

چون به میدان تاخت تنها خیلها زاشک و فغانساختمش از پی روان

سود اشک آخر چه آمد حاصل افغان چه شدذوالجناح ای ذوالجناح

چون به میدان تاخت تنها خیلها زاشک و فغانساختمش از پی روان

سود اشک آخر چه میدان حاصل افغان چه شدذوالجناح ای ذوالجناح

شهسواری کآمدش اندر به جولانگاه گامماه و هفته صبح و شام

بارگی دوش نبی عرش خدا میدان چه شدذوالجناح ای ذوالجناح

کودکان لب خشک مسکین تن در آذر دل بتابدیدگان در راه آب

ساقی تسنیم و خضر چشمه حیوان چه شدذوالجناح ای ذوالجناح

یوسف یعقوب دانم رست از زندان چاهشست بر ایوان جاه

یوسفی کش چاهسار قتلگه زندان چه شدذوالجناح ای ذوالجناح

گفتی از پیکان و خنجر تیغ و گرز آمد هلاکو آسمان برزش به خاک

آن هلاک گرز و تیغ و خنجر و پیکان چه شدذوالجناح ای ذوالجناح

آسمان طوفان خون انگیخت گیرم در به خاکز آن سفینه نوح پاک

تخته پاره کو زید از لطمه طوفان چه شدذوالجناح ای ذوالجناح

دانم ای خاکم به سر کافتادش از خنجر جداسر جدا پیکر جدا

آن سر بی تن کجا رفت آن تن بی جان چه شدذوالجناح ای ذوالجناح

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به یاد و یادآوری یکی از قهرمانان بزرگ، یعنی "ذوالجناح" (اسب رستم) و خسرو، سروده شده است. شاعر در این اشعار از حال و روز "ذوالجناح" و وضعیت غم‌انگیز قهرمانان صحبت می‌کند. او از شجاعت و فداکاری اسب و نیز انسانی که بر او سوار شده، سخن می‌گوید و به روزهای سختی که بر آن‌ها گذشته، اشاره می‌کند. شاعر از خسران، جنگ، و نبردهایی که قهرمانان به خاطر آن‌ها زحمت کشیده‌اند، یاد می‌کند و درد و رنجی را که آن‌ها در میدان جنگ متحمل شده‌اند، تجسم می‌بخشد. همچنین، به جستجوی آب و نیاز انسان‌ها، به ویژه کودکان اشاره می‌کند و در پایان از جدایی سر و بدن اشاره دارد که نشان‌دهنده فاجعه و مرگ در میدان نبرد است. در کل، شعری است پر از غم و اندوه برای از دست رفتن قهرمانان و ناپایداری زندگی.