شمارهٔ ۶ - زلف پریشان

۱۰ بیت

جانا سر و جان فدیه بر جان تو باداجان برخی آن لعل چو مرجان تو بادا

هر کس که به جای تو گزیند دگری راهر دم به سرش تیغ سرافشان تو بادا

هر دیده که غیر از تو ببیند رخ غیریآن دیده نشان سر پیکان تو بادا

هر دل که در او نیست ز مهر تو نشانیسوراخ ز نوک نی سوزان تو بادا

هر سر که بود زآتش سودای تو خالیسرگشته چو گو، در خم چوگان تو بادا

خواهم ز خدا کاین دل دیوانه «ترکی»در سلسلهٔ زلف پریشان تو بادا

عمری است که مداح و ثنا خوان شما هستخواهد که همه عمر ثناخوان تو بادا

تو شیر خداوندی و داماد رسولیجان های محبان همه قربان تو بادا

جان و تن یاران و محبان تو یکسرقربان تن و جان عزیزان تو بادا

شاها نبود لایق قربان تو جانمجان فدیه بر قنبر و سلمان تو بادا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و ارادت به شخصی ویژه است که به عنوان محبوب و معشوق معرفی می‌شود. شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد و فدایت (قربانی کردن جان) را نشانه‌ای از عشق و وفاداری به این معشوق می‌داند. او به خصوص برتری و زیبایی محبوبش را ستایش می‌کند و می‌گوید که هر چیزی که غیر از او ببیند یا بخواهد، به نوعی مجازات می‌شود. شاعر از خداوند درخواست می‌کند که همیشه دل دیوانه‌اش در زنجیر زلف محبوب باقی بماند و به این ترتیب، عشق و ارادت خود را به او ابراز می‌کند. در نهایت، شاعر به شخصیت‌های بزرگ اسلام اشاره می‌کند و علاقه و وفاداری خود را نسبت به محبوبش به شکل عمیق و روحانی بیان می‌کند.