شمارهٔ ۴۸ - نخل نیکی
تا کی؟ ای دل! تو گرفتار جهان خواهی شدناوک ناز جهان را تو نشان خواهی شد
خلقتت از کف خاکی شده و، آخر کارزین جهان چون گذری، باز همان خواهی شد
زینهار ای تن خاکی! نشوی غره به خویشکآخر الامر گل کوزه گران خواهی شد
می برد گرگ اجل، یک یک از این گله و توچند از دور، برایشان نگران خواهی شد
پیری و، می کنی از وسمه سیه موی سپیدتو بر آنی که به دین شیوه جوان خواهی شد
گر نهی تاج و، دو صد سال نشینی بر تختآخر از تخت، به تابوت روان خواهی شد
نخل نیکی بنشان، بذر بدی را مفشانورنه در روز جزا اشک فشان خواهی شد
دست بیچارهٔ از پای درافتاده بگیرز آنکه یک روز، تو هم نیز چنان خواهی شد
پند «ترکی» بشنو دل بکن از مهر بتانورنه با انده و حسرت، ز جهان خواهی شد