شمارهٔ ۴۶ - قامت دلجو

۸ بیت

ای باد! اگر روی، به سر کوی دلبرمهمراه خود بیار، به من بوی دلبرم

کو قاصدی و، نامه بری کز ره وفااز من پیام و نامه، برد سوی دلبرم

تعویذ چشم زخم کنم بهر خود اگرتاری فتد به دست من از موی دلبرم

خواهی شنید از سخنم نکهت عبیرگویم اگر ز خلق خوش و خوی دلبرم

بیداریم ز خواب، کجا هست تا به صبحبینم شبی به خواب، اگر روی دلبرم

در بوستان نرسته لب جوی تاکنونسروی، چو سرو قامت دلجوی دلبرم

مشکل دگر به جانب محراب رو کندزاهد ببیند از خم ابروی دلبرم

حیف است پر شکسته، به کنج قفس اسیر«ترکی» که هست مرغ سخن گوی دلبرم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از باد می‌خواهد که بوی محبوبش را به او بیاورد و از قاصدی درخواست می‌کند که پیامش را به دلبرش برساند. او به قدرت زیبایی و تاثیر دلبرش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که خوابش نمی‌برد مگر اینکه تصویر محبوبش را ببیند. شاعر همچنین از زیبایی و جلوه‌های دلبرش به شعر می‌پردازد و از دوستش می‌خواهد که به او فکر کند و خود را از قید و بندهای خود آزاد کند. در نهایت، او احساساتی راجع به عشق و آرزوهایش را با بیانی شاعرانه بیان می‌کند.