شمارهٔ ۴۳ - صفای صبح

۹ بیت

جان زنده می شود ز دم جان فزای صبحگویی دم مسیح بود در هوای صبح

صبح است و خیز تا سوی میخانه رو کنیمزان پیش کافتاب رسد از قفای صبح

دانی که شب چراست به دینگونه قیرگونگویا سیه کرده ببر، در عزای صبح

دیدی که حقه باز شب تار را چسانرسوا نمود خندهٔ دندان نمای صبح

آن کس که خفته از سر شب، تا طلوع شمسآگه کجا بود ز هوا و صفای صبح

کس قدر صبح را نشناسد چو شب نشینشب خفته تا به صبح، چه داند بهای صبح

عاشق که زلف یار، به دستش فتد شبیحاشا که انتظار کشد از یرای صبح

خاک وجود، آتش دوزخ دهد به بادآن آب چشم نیم شب و، ناله های صبح

«ترکی» به کیمیا اگرت میل و رغبت استآن کیمیا نماز شب است و، دعای صبح

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی صبح و قدرت تازه شدن آن اشاره می‌کند. صبح به عنوان زمانی مقدس و معجزه‌آسا وصف شده که جان را زنده می‌کند و از آن به عنوان دم مسیح یاد می‌شود. شاعر از شب که تیره و غمگین است و به نوعی شبیه به قیر می‌ماند، سخن می‌گوید و به وضوح نشان می‌دهد که کسانی که در شب زندگی می‌کنند، از زیبایی و ارزش صبح غافلند. عاشقانی که لحظات عشق را تجربه می‌کنند، نمی‌توانند منتظر صبح بمانند و باید قدر لحظه‌ها را بدانند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که عبادت و دعا در ساعات شب و صبح می‌تواند روح را تعالی بخشد و به ارزش‌های واقعی زندگی نزدیک‌تر کند.