شمارهٔ ۴۲ - طلعت آفتاب

۱۱ بیت

ای قدت راست تر، ز شاخهٔ ساج!وی رخت صاف تر، ز صفحهٔ عاج!

به تو ای پادشاه کشور حسن!خوبرویان دهند باج و خراج

تا به دیدم کمان ابرویتتیر عشق تو را شدم آماج

خال هندوی رهزن تو نمودخانهٔ طاقت مرا تاراج

فرق ما بین توست با دگرانطلعت آفتاب و، نور سراج

زر عشق تو گشت چون رایجپیشهٔ عاشقی گرفت رواج

به یکی بوسه از تو محتاجمچون گدایی به درهمی محتاج

با دلم آنچه کرده ای تو، نکردپنجهٔ شاهباز با دراج

از دوای طبیب می نشوددرد عاشق به هیچ گونه علاج

غرق در بحر بیکران را نیستخبری از تلاطم امواج

دوستی کردن تو با «ترکی»پنبه و آتش است و، سنگ و زجاج

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی‌های محبوبی پرداخته است و به شدت تحت تاثیر عشق و چشمان آن معشوق قرار دارد. شاعر از زیبایی‌های معشوق با خیال‌انگیزی یاد می‌کند و او را بالاتر از دیگران و درخشان‌تر از نور خورشید می‌داند. عشق به معشوق او را به تسلیم کشانده و آرزوی یک بوسه از او را دارد. همچنین، شاعر به درد و عذاب عاشقی اشاره می‌کند که هیچ درمانی ندارد و احساساتش همچون دریا بی‌کران و بی‌خبر از تلاطم است. به طور کلی، این شعر تجسمی از عشق عمیق و بی‌نهایت شاعری است که در بند محبت گرفتار آمده است.