شمارهٔ ۴ - صید صحرا

۸ بیت

تو را که گفت که بگشای روی زیبا راکه تاب روی تو بر بود طاقت ما را

دم نسیم صبا مشک بیز خواهد شداگر پریش کنی زلف عنبر آسارا

اگر تو شانه به زلف سیاه خویش زنیسیاه روز کنی عاشقان شیدا را

اگر تو مایل دریا و موج دریاییبیا به دیده من بین تو موج دریا را

مزن به تیر، که من خود اسیر دام توامبه تیر، کس نزند مرغ رشته در پا را

نکرد در دل سخت تو آه من اثریکه می گداخت به یک شعله، سنگ خارا را

نظر به چشم عنایت مکن به سوی رقیبکه روشنی ندهد سرمه چشم اعما را

دراز دستی زلفت نگر که «ترکی» راچنان گرفت که صیاد، صید صحرا را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است که شاعر از او می‌خواهد تا چهره‌اش را به نمایش بگذارد و توجه بیشتری به احساسات عاشقانه‌اش بکند. شاعر از عشق و وابستگی خود به معشوق می‌گوید و تأکید می‌کند که سختی‌ها و دردهایش ناشی از بی‌توجهی معشوق است. به تصویر کشیدن زلف‌های سیاه و عادتی را که معشوق به آن دارد، نشان‌دهنده‌ی عمق عشق و دردی است که عاشق متحمل می‌شود. همچنین از مقایسه‌ی موج‌های دریا با اشتیاق و هیجان خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که نگاه به رقیب را نداشته باشد، زیرا نور عشق او در برابر دیگران بی‌فایده است. در نهایت شاعر به دام عشق خود اشاره می‌کند و امید دارد که معشوق به او توجه کند.