شمارهٔ ۳۶ - ناوک غمزه
حوری صنمی، به کیش زرتشتبا ناوک غمزه ای مرا کشت
با ابروی تیزتر ز تیغشزخمی بزد و به خونم آغشت
از بس که دلیر و جنگ جویی استدر جنگ کسی نبیندش پشت
پیوسته ز خون عاشقانشپیداست خضاب در سر انگشت
«ترکی» تو ز عشق وی به پرهیزکاقل نزند به نیشتر مشت