شمارهٔ ۳۲ - صد هزار دست

۸ بیت

جانا! مکش به زلف چو مشک تتار، دستزان زلف تا بدار زمانی بدار، دست

گفتی بگیر حلقهٔ زلفم شبی به دستهرگز کسی نکرده به سوراخ مار، دست

بر ابروی تو دست زدن عین ابلهیستعاقل نمی زند به دم ذوالفقار، دست

دستم به گردن تو حمایل کجا شودباشد اگر به پیکر من صد هزار، دست

کشتی کنم بهانه و تنگت کشم ببروان گاه در کمر کنمت استوار، دست

دادم بده وگرنه به پا ایستم شبیسازم بلند جانب پروردگار، دست

آن کوست دستگیر ز پا اوفتادگانگیرد ز لطف و مرحمتش کردگار، دست

مستی کنی بهانه و، خنجر کشی ز کینسازی ز خون «ترکی» مسکین نگار، دست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوب خود می‌گوید که به زلفش نباید دست بزند، چون این کار خطرناک است. او بیان می‌کند که لمس ابروهای محبوب نیز بی‌معناست و عاقلانه نیست. شاعر اظهار می‌دارد که او نه تنها به زلف محبوب اجازه نخواهد داد که به او آسیبی برسد، بلکه دلش می‌خواهد تا برای محبوب کمرش را محکم کند. در نهایت، شاعر به کیفر دست زدن به محبوب و عواقب آن اشاره می‌کند و در عین حال از لطف و رحمت خداوند صحبت می‌کند. او همچنین به بی‌پناهان و نیازمندان و توجه خداوند به آن‌ها اشاره دارد. این شعر پر از استعاره‌ها و احساسات عمیق عاطفی است.