شمارهٔ ۱۴ - ترک عشقبازی

۱۰ بیت

زاهد چرا؟ همی شکنی ساغر مراساغر مرا به کف نه و بشکن سر مرا

خونم چو آب ریز، ز خنجر به روی خاکاز شیشه ام مریز، می احمر مرا

من مرغ آبیم ز چه منعم کنی ز آبوانگاه بشکنی ز چه بال و پر مرا؟

چندی ست در و بال فتاده است اخترممی،آورد برون ز وبال اختر مرا

پندم همی دهی که ز دلبر بگیر دلاین پند را به گوش بخوان دلبر مرا

من ترک عشق بازی و ساغر نمی کنمسوزی هزاربار اگر پیکر مرا

من گر بدم به زعم تو یا خوب زاهدا!ایزد نموده خلق چنین گوهر مرا

خواهی اگر حلال ببینی بیا ببینجسم ضعیف خم شدهٔ لاغر مرا

طوفان نوح در نظرت جلوه گر شودبینی اگر به خواب، دو چشم تر مرا

«ترکی» اگر به جانب میخانه بگذریهمراه خود ببر ز کرم دفتر مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با زاهد (زاهد نماد فردی متعصب و خشک‌مغز) گفتگویی دارد و از او می‌خواهد که به عشق و زندگی‌اش احترام بگذارد. او به زاهد می‌گوید که چرا ساغر (جام شراب) او را می‌شکند و زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار می‌دهد. شاعر از درد و رنج ناشی از این کار ابراز ناامیدی می‌کند و به زاهد یادآوری می‌کند که خودش ترک عشق و لذت نمی‌کند، حتی اگر هزار بار سوزنده شود. همچنین، او به زاهد می‌گوید که هر چه در نظر او درباره خوبی یا بدی‌اش باشد، خدا او را چنین خلق کرده است و در نهایت از او می‌خواهد که درک کند و در زمان گذر خود از میخانه، یادآور او باشد.