شمارهٔ ۱۲۹ - بادهٔ عشق

۹ بیت

دلم باشد اسیر خوب رویینگاری، شوخ و شنگی، تندخویی

سر من در خم چوگان زلفشبود سرگشته تر گویی ز گویی

چو یاد آید مرا محراب ابروشکنم هر دم ز خون دل وضویی

ز هجر قامت و موی میانشتنم گردیده لاغرتر ز مویی

بیفکن ساقیا! خشت از سر خممعطر کن دماغم را ز بویی

ز زهد خشک جانم در عذاب استبده جامی که تر سازم گلویی

مرا همره سوی میخانه میبربنه از می به دوش من صبویی

کرم کن ساقیا! از سوزن میجراحات دلم را کن رفویی

بیا «ترکی» تو هم از بادهٔ عشقبزن جامی، برآر از سینه هویی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر با حالتی عاشقانه و عاطفی، از عشق و زیبایی معشوق صحبت می‌کند. شاعر به شدت تحت تأثیر زیبایی و زلف‌های معشوق است و احساس می‌کند که دلش اسیر او شده است. او از غم جدایی و دوری از معشوق رنج می‌برد و به فکر عبادی و وضو گرفتن از خون دلش می‌افتد. شاعر همچنین از سختی‌های زهد و بی‌خیالی سخن می‌گوید و در جستجوی می و خوشی است تا به شکلی تسکین یابد. در نهایت، او از ساقی خواستار می‌شود تا به او کمک کند تا دردهای دلش را فراموش کند و به سمت میخانه برود. این شعر به نوعی ترکیبی از عشق، دلتنگی و جستجوی خوشی است.