شمارهٔ ۱۱۹ - عاشق و مفتون

۷ بیت

ای عارض نیکوی تو از قرص قمر بهاندام تو سر تا به قدم پاک و منزه

دانم که به من نیست تو را روی توجهاما به تو من روز و شب استم متوجه

هم بر قد و بالای توام عاشق و مفتونهم در رخ زیبای توام خیره و واله

از حسرت سیب زنخ و سرخی رنگترنگ رخم ای دوست بود زردتر از به

از طاق فرود آر یکی شیشه پر از میجامی تو بکن نوش ودگر جام به من ده

جامی به کفم برنه و جان در عوضش گیرجانی بستان از من و جامی به کفم نه

ابروی تو کافی ست به خون ریزی «ترکی»بیهوده مکش تیغ و کمان را منما زه

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و دلبستگی شاعر به محبوبش است. او زیبایی‌های محبوب را به‌طور خاص توصیف می‌کند و از جذابیت‌های ظاهری و فیزیکی او، مانند قد و رنگ رخ، به وجد آمده است. شاعر به حسرت و آرزوهایش برای نزدیکی به محبوب اشاره می‌کند و از او درخواست می‌کند که لطف کرده و جامی از می به او دهد. همچنین، او به نوعی تلخی و درد عاطفی ناشی از دوری و عدم توجه محبوب به خود نیز اشاره دارد. در نهایت، این شعر نمایانگر عشق شیدایی و احساسات شدید است که شاعر نسبت به محبوبش دارد.