شمارهٔ ۷۳۴ ۳ بیت به ز سر رشته عقل است گر از طره خویشسر زنجیر به دست من دیوانه دهی ای دل از بارش ابر مژه، ترسم که چو سیلجغد را وعده به ویرانی کاشانه دهی آشنا را نکنی بهر چه گلچین طمع؟تو که چون دختر رز، دست به بیگانه دهی