شمارهٔ ۷۳۳

۳ بیت

بس که از روی نزاکت بر ما می آییهمچو گلبرگ، به امداد صبا می آیی

کو زبانی که چو آیی، به تو گویم که ز بزمشب کجا رفتی و اکنون ز کجا می آیی

گریه آید چو مرا، خنده زنان وجه مپرسگل نپرسیده ز باران که چرا می آیی