گنج

شمارهٔ ۳۰۰

۲ بیت
چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومیبه رنگ ابر نیسان، گریه اش در آستین باشد
مگو طغرا چه سان باشم چنین، کاول چنان بودمکه اوضاع جهان، گاهی چنان، گاهی چنین باشد