پرش به محتوا

گنج

گنج›طغرای مشهدی›ابیات برگزیده از غزلیات›شمارهٔ ۳۰۱

شمارهٔ ۳۰۱

۱ بیت

گر خورد در فوت ما آن گل تاسف، دور نیستمی گزد در ماتم پروانه شمع انگشت خود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از حسرت و غم سخن می‌گوید. اشاره به این دارد که اگر آن گل زیبا (نماد عشق یا امید) به زودی از بین برود، باید انتظار حوادث ناگوار را داشته باشیم. همچنین اشاره‌ای به درد و ماتم ناشی از از دست دادن وجود دارد که پروانه (نماد عشق و اشتیاق) در سوگ شمع (نماد روشنایی و زندگی) انگشت خود را می‌گزد. این تصویر نشان‌دهنده‌ی عمیق بودن غم و فقدان است.

پیشینشمارهٔ ۳۰۰ پسینشمارهٔ ۳۰۲

متن‌ها از گنجور؛ سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.

قلم وزیرمتن — میزبانی محلی