شمارهٔ ۲۰۶

۲ بیت

خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رختهمچو سنبل پیش را هم را پریشانی گرفت

دل نخواهد داشت دست صدق از دامان صبحزان که تعلیم صفا زان پیر نورانی گرفت