شمارهٔ ۱۴۷
هر دل که ازان نگار خالی ستباغی ست که از بهار خالی ست
از کودک اشک می شود پرهرجا ز توام کنار خالی ست
با اینهمه ریشه کاری سعیدستم چو کف چنار خالی ست
چون شیشه ساعتم سبکروحروزی که دل از غبار خالی ست
طغرا، شده گلشن از بتان پرافسوس که جای یار خالی ست