شمارهٔ ۸۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انمیشود۶ بیت

مرا کام دل گر ز یاری برآیدخوشم، گر پس روزگاری برآید

زهم گر بر آید دو عالم چه پروامبادا که یاری ز یاری برآید

بما چند کاوش، حذر کن ز آهیکه از سینه دلفگاری برآید

فکندیم کشتی ببحری و مشکلکزو پاره ای از کناری برآید

زصحرای عشقت گلست آنچه رویدمحالست ازین دشت خاری برآید

طبیب و غم عشق او جای رحمستچه از صرصری با غباری برآید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تمایلات عاشقانه و دردهای ناشی از این عشق اشاره می‌کند. او از خوشی و رضایت خود می‌گوید که اگر یاری بیابد، برایش دلپذیر است، اما نگران این است که یاری از یاری دیگر برآید. همچنین به خطرات و غم‌های عشق اشاره کرده و به زیبایی‌های آن نیز توجه دارد، با این نگاهی که از دشت عشق فقط گل‌ها روییده و خاری نمی‌روید. شاعر در پایان بر این نکته تأکید می‌کند که عشق نیاز به درمان و رحمت دارد و از عواطف عمیقش با اندوه صحبت می‌کند.