شمارهٔ ۶۶

قافیه: اببرد۸ بیت

ترسم که چو جانم زتن زار برآیداز خلوت اندیشه من یار برآید

از سینه پاکان مطلب جز سخن عشقاز جیب صدف گوهر شهوار برآید

از باغ بهشتی دل غمگین نگشایدآن مرغ که از بیضه گرفتار برآید

مشاطه رخسار گهر گرد یتیمی استحیفست که دل از غم دلدار برآید

با سینه عاشق چکند جوش خلایقبا دامن این دشت چه از خار برآید

تا خضر رهش جذبه خورشید نگرددشبنم چه خیالست ز گلزار برآید

از اشگ نرفت از دل ما گرد کدورتپیداست ز طفلی چقدر کار برآید

دلتنگ شدم بسکه طبیب از غم ایاماز سینه من آه بزنهار برآید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر نگرانی و اندوه عمیق شاعر است. او از احتمال ترک جان و جدایی از دنیای مادی می‌ترسد و بر این باور است که حتی در خلوت اندیشه‌اش نیز عشق و غم حاکم است. شاعر به پاکی دل عاشقان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در دل غمگینش، هیچ چیز جز عشق نمی‌تواند جوش بیارد. او همچنین به وضوح می‌گوید که دلش از غم معشوق آکنده است و نمی‌تواند رنجی که در دل دارد را پنهان کند. طبیعت و زیبایی‌ها نیز نتوانسته‌اند آرامش را به دل او بازگردانند و او دلتنگی و افسردگی را تجربه می‌کند. در نهایت، شاعر احساس پر درد و نیاز به درمان را ابراز می‌کند و از عمق غم‌هایش می‌نالد.