شمارهٔ ۶۲

قافیه: ارمندارد۷ بیت

کجا کسی غم شبهای تار من داردبحز وفا، که سری در کنار من دارد؟

باین خوشم که تو را شرمسار من سازدتحملی که دل برد بار من دارد

سزای دوستیم بین که هر کجا ستمی استذخیره از پی جان فگار من دارد

گذشت یار زمن سرگران و دانستمکه کار با من و با روزگار من دارد

چرا خموش نباشم چو بشنوی از منشکایتی که دل بیقرار من دارد

مبادا از تو خیالم بجز خیالت اگرگذار در دل امیدوار من دارد

زدود آه دل من طبیب معلومستکه آتشی بکمین خار خار من دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و تنهایی خود در شب‌های تار سخن می‌گوید و تنها کسی که در کنار او وفاداری دارد را یادآور می‌شود. او خوشحال است که محبوبش، او را شرمنده می‌کند و در عین حال، از درد و رنجی که در دل دارد، رنج می‌برد. شاعر به ستم‌هایی که بر او و دوستی‌اش می‌رود اشاره می‌کند و از تجارب تلخی که داشته، آگاه است. همچنین، از احساس ناامیدی و روزگار دشوار خود شکایت می‌کند و ابراز می‌کند که حفاظتی از خیالاتش در دل دارد. در پایان، امید به بهبودی دلش را با توجه به آتش درونش به تصویر می‌کشد.