شمارهٔ ۵۱
آنان که برخسار تو چون من نگراننددانند که زیبائی و ای کاش ندانند
ما کام دل خود زاسیری بستانیماز ما اگر این کنج قفس را نستانند
برخیز که خود را برسانیم بمنزلتا مردم این قافله در خواب گرانند
ساقی قدحی قسمت ما تشنه لبان کنزان می که حریفان همه بر خاک فشانند
غیرت جگرم سوخت شنیدم چو ز اغیاراین راز، که نامحرم آن پردگیانند
زنهار طبیب از سفر عشق میاساکاواره درین مرحله بس راهروانند