شمارهٔ ۲۸
دلتنگم و پرواز گلستان هوسم نیستگلزار به آسایش کنج قفسم نیست
می گریم و چون شمع امیدی ز کسم نیستمی نالم ومانند جرس دادرسم نیست
در هجر تو بایست که یک عمر بنالمافسوس که از ضعف بجز یک نفسم نیست
گرم است ز بس صحبت دستم بگریبانمخمورم و بر ساغر می دسترسم نیست
بر هم زدم از ذوق اسیری پروبالیورنه سر پرواز ز کنج قفسم نیست
چیند همه کس دامن گل زین چمن و منچون غنچه بجز چیدن دامان هوسم نیست
از قطره شبنم ز گلستان چه درآیداز بهر تماشای تو این دیده بسم نیست
دل،بسکه طبیب، از غم عشقش شده روشنبر خاطر آئینه غبار از نفسم نیست