شمارهٔ ۱۶۴

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اری۷ بیت

مسلمانان مرا حال تباهیبود از گردش چشم سیاهی

قدش سروی ولی پاینده سرویرخش ماهی ولی تابنده ماهی

بیان گرنیست ما را هست اشگیزبان گر نیست ما را هست آهی

تویی حاکم منت فرمان پذیریتویی سلطان منت فریاد خواهی

منم آن ناتوان صیدی که صیادکشاند هر دمش تا صیدگاهی

محبت را گواه آرم اگر توزمن خواهی درین دعوی گواهی

طبیب این سینه گرمی که داریعجب کز تربتت روید گیاهی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این سروده از عواطف و احساسات عمیق خود نسبت به یک معشوق صحبت می‌کند. او از حالت تباهی مسلمانان و تأثیر منفی آن بر دل‌هایشان می‌گوید. وصف معشوق با ویژگی‌هایی همچون قد بلند و زیبا، چهره درخشان و جذاب است. شاعر خود را در موقعیتی ناتوان و تحت تاثیر معشوق می‌بیند که مانند صیادی گرفتار شده است. او از معشوق می‌خواهد که اگر محبتش را راستین می‌داند، در این دعوی گواهی بدهد. در پایان، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر معشوق بتواند دردی را که در دل او وجود دارد، درمان کند، شگفتی‌آور خواهد بود که از خاک او گیاهی بروید که این درد را التیام بخشد.